Ik ben kwaad, verdrietig en teleurgesteld.
Toen ik gisteren het nieuws van het onverantwoorde gedrag van enkele bekende en minder bekende Truienaren hoorde op de radio, voelde ik de woede en onrechtvaardigheid in heel mijn lijf.
Die onrechtvaardigheid komt in de eerste plaats vanuit mijn eigen kleine bubbel. We doen zo ons best om te kiezen voor de fysieke gezondheid van iedereen die we graag zien. We duwen de drang om onze ouders/schoonouders te zien, laat staan vast te pakken, gewoon weg. En dat doet pijn. Ik zie hun afzien bij gebrek aan contacten, ik zie de kinderen hier in huis afzien, ik zie broers, zussen, schoonbroers, schoonzussen, vrienden, … afzien. Maar we houden vol!
En dan hoor je dat anderen zich te weinig aantrekken van een verstandige basishouding 😠.
In de tweede plaats komt die onrechtvaardigheid vanuit het werken met mensen met een beperking. Het is niet omdat ik momenteel zelf niet aan het werk ben, dat ik niet constant volg hoe het gaat met onze bewoners, de cliënten van de dagwerking en ambulante werking, hun familie en het personeel. Ik zie dat de hele werking aangepast moest worden. Mensen die zo veel structuur nodig hebben om zich 'gewoon gerust' te voelen, moeten plotseling routines veranderen. En leg maar eens uit waarom! Ze zien hun familie plots helemaal niet meer, of slechts enkel via het computerscherm. Hun vertrouwde leven is plots weg. Soms worden ze verplicht dagen op hun kamer te blijven omdat iemand in de leefgroep 'besmet' of 'vermoedelijk besmet' is. We hebben afscheid moeten nemen van 2 bewoners door dat gevaarlijke virus. Andere cliënten moeten het zonder hun thuisbegeleiders doen die hun normaal gezien helpen om hun dagelijks leven goed te organiseren. Of ze zitten ganse dagen terug thuis zonder dagactiviteit. Familieleden zien af van het gemis.Ik zie personeelsleden ineens andere jobs doen, ik zie ze ingepakt het aller-allerbest geven van zichzelf, ik zie ze meeleven, ik hoor dat ze soms bang zijn, dat ze veel uren moeten kloppen, …
En dan hoor je dat anderen zich te weinig aantrekken van een verstandige basishouding 😠.
Ten derde ben ik fier een Truieneer te zijn. Wij wonen in een prachtige stad met geweldige mensen en met natuurlijk een geweldige voetbalploeg 💛💙 (kan het niet laten 😉). Als onze stad dan negatief in het nieuws komt en je dat samen met zo vele Belgen hoort, dan voelt ook dat niet goed. Ik weet ook wel dat dit niet typisch Sint-Truiden is. Overal zijn er slimme en domme mensen, zijn er goede en slechte mensen, zijn er altruïstische en egoïstische mensen. We zijn waarschijnlijk door toeval een van de zwaarst getroffen gebieden in België. Ik zie hier zo veel mensen keihard werken om dit aan te pakken. Ik zie hoop en vertrouwen en inspanningen en bloed, zweet en tranen.
En dan hoor je dat anderen zich te weinig aantrekken van een verstandige basishouding 😠.
Moeilijk.
Ik probeer zelf wel het goede voorbeeld te geven. Ik geef niet op, ga tegen mijn gevoel in en kies voor het verstand. Ik blijf er voor gaan zodat al die inspanningen de voorbije maanden niet zinloos geweest zijn.
En ik schrijf dit stukje. Als er één persoon is die hierdoor zijn gezond boerenverstand beter gaat gebruiken, heb ik iets gedaan.
Wat zeg je? Naïef? Misschien wel, maar niks doen werkt zeker niet.
Liefs,
Anne
Reacties
Een reactie posten